Yanlış yerdeydim…
Sustum ben, içimde çığlıklar varken
Gördün mü hiç gözlerim konuşurken?
Bir hayat verdim avuçlarına sessizce
Sen yoksaydın ben yok olurken
Anlattım sana, sustun sadece
Bir duvar gibi soğuk ve ince
Dalgalar bile ses verir kıyıya
Sen duymadın en derince
Ben vardım aslında, sen görmedin
Kalbimde bir ev kurdum, sevmedin
Bir hiç gibi geçtin içimden
En çok da buna yenildim
Sözlerin boş, bakışların yabancı
Dokunsan bile içim çok sancı
Yapmadım dersen de hissim başka
Kalbim senden daha inatçı
Anlatmaktan yoruldum artık sesim kısık
İçim karanlık, duymak istemeyen birine
Kendimi sunmak çok ağırdı
Ben gidiyorum bu kez sessizce
Ne bir iz ne de bir hece
Çabaladıkça kayboldum ben
Şimdi kendime dönmece
Umut yok artık kabullendim
Kırık yanımı ben sahiplendim
Senin gölgende eksildim ama
Kendi ışığımda yeniden büyüdüm
Ben hiç değişmedim…
Sadece yanlış yerdeydim.